Eğer gerçekten açarsan bana yüreğini, işte o zaman görürsün bir aşkın nasıl efsaneye dönüşebileceğini. Nedendir bilinmez aşk niye vardır, ama hayat aşkı yaşadığın kadardır. “Seni seviyorum” demek hiçbir zaman bu kadar güzel olmamıştı. Hiçbir zaman böylesine sevip sevilmemişti bu yürek. Yüreğinde bana ve sevgime yer var mı? Yer var mı aşka ve umuda? O zaman yukarıya bak, ben oradayım her zaman. Yanındayım… Gündüz güneşim ile, gece ayım ile kimsenin kucaklayamayacağı kadar kucakladım seni.

Bazen bir umut olmalıyım yüreğinde, güzel yarınlarda gerçekleşmeyi bekleyen. Sonra bir hayal, düşüncelerinde seni başka alemlere götüren. Karanlık düşüncelerindeki son yaprak olmalıyım ben. Hiç solmayan bir yaprak… Seni yaşamalıyım duygularda, seni hissetmeliyim her nefes alışımda. Yağmur olup üstüne yağmalıyım. Her damla benim sana olan sevgimdir, ıslanmalısın sevgi yağmurlarında. Aydınlığın olmalıyım. Sonra, buğday sarısı güneşimle kara, kar tanesine ne dersin? Bembeyaz saf aşklar yaşamak için ben senin vazgeçemediğin gökyüzün olmalıyım. Ne sen beni unutmalısın, ne de ben… Sensiz evreni kucaklamamalıyım…

Seni seviyorum demek hiçbir zaman bu kadar güzel olmamıştı. Hiçbir zaman böylesine sevip sevilmemişti yürek… Şimdi ben o güzelliği seninle yaşıyorum… Ve seni çok seviyorum…

İsmini vermek istemeyen bir arkadaşın yazısının düzenlenmiş halidir.