bazen anlık ölüm düşlüyorum.. her şeyin kötüye gittiği zamanlarda mesela.. yani şimdi.. evet şimdi ölmek istiyorum.. yarını beklemeden, düşünmeden.. şarkılar yokmu şarkılar.. zamanında anlamsız gelen, ama şu anda üstümdeki pijamayı gözyaşlarımla dolduran şarkılar.. işte onlarlayım bugün yine.. ne mi çalıyor? düş sokağı sakinleri.. sevdan bir ateş.. “ölüm çıkar karşıma, yine sen derim..” diyor ya hani.. sevmenin ve saf duyguların suç olduğu bu dünyada suç işledim.. ve cezamı çekiyorum.. sayısız gözyaşı dökerek ödüyorum cezamı.. canımı vererek mi savaşacağım ben acaba.. garip düşünceler.. belirsiz ve düşünemediğim düşünceler içindeyim.. nasıl mı oluyor? çok kolay aslında.. biraz saf olun yeterli.. herkesten kazık yiyince, herkes yalancı çıkınca oluyor bu.. bana hep olur.. ben yalan mı söyledim? hayır.. hiçbir zaman hemde.. ama duydum.. çok büyüklerini duydum.. “seviyorum” deyip, “sevmeyenleri” gördüm.. “ölüyorum” deyip, “yaşayanları” da.. ve daha nicelerini..

bu sıcak odada titreyerek bu yazıyı yazmamın sebebi ben değilim.. uyumamamın sebebi de ben değilim.. başkası var aklımda.. bana en sıcak gelen bakışlar.. ve büyük pembe yalanlar.. beklide okuyordur bu yazıyı.. okuyorsa bu lafım o’na.. “seni hâlâ seviyorum” diğer okuyanlar için seviyorum demiycem.. eskidendi o.. tanımadan bir şey diyemem..

ve evet, hızlandım.. sağanak yağmura döndü gözyaşlarım.. gözlerimi yakıyorlar artık.. acı acı ağlamak bu olsa gerek.. eski günler geldi de aklıma.. doluydu.. ölene kadar bateri çalıcam dediğim günler.. “oğlum bunu nasıl çaldın?” dedikleri günler.. “leri” ekini kullandım evet.. isim kullanmadım.. çünkü öldüler.. gözümde değerleri kalmadı.. satıldım yine çünkü.. dünkü gibi.. geçen haftadaki gibi.. geçen aylardaki gibi.. geçen yıllardaki gibi.. her zamanki gibi.. birçok insan tanıdım.. birçok farklı yüz.. ve o yüzlerden birine aşık oldum.. harika gibiydi en başta.. işte bu, demiştim.. aradığım insan bu, demiştim.. hâlâ diyorum.. ama beceremiyorum ben.. aşık olmayı değil.. başka bir şeyi beceremiyorum.. ama adı olmayan bir şey bu.. belki de vardır.. ama benim kelime haznesi malum yetmiyor.. zannetmiyorum bu kavramın ya da bu duygunun bir adı olduğunu.. ama her ne haltsa beceremiyorum işte onu.. evet bugün kendimi yalnız hissettim çok.. msn’de oturum açıyorum kimse bir şey yazmıyor ben yazmadıkça.. birisi bana beni sevdiğini söylesin lütfen, diyorum.. cevap yok.. hiçbir zaman olmayacak böyle bir şey, biliyorum.. ömrümün sonuna kadar kimse bana “seni seviyorum” diyemeyecek.. hiç mi duymadım başkasından bu sözü? çok duydum.. hepsi “yalan”dı.. biliyorum yarınımın da bugünden farkı olmayacak.. ve ben hâlâ başımı omzuna koyup ağlayacak bir insan arıyorum.. bir gün bulursam bırakmıycam onu..

yemin ederim..

2004 mart’ında yazdığım bir yazımsı..

o ufacık yüreğine aldığın dostlarının hiçbir zaman unutmayacağı bir anısın sen..
kaç kişinin kalbine yazdın adını, bir daha silinmemek üzere?
kaç kişi gördü o her zaman gülen yüzünü?
kaç kişi teşekkür etti sana?
kaç kulak teselli buldu sesinde?
kaç beyin boşalttı derdini avuçlarına?
kaç damla gözyaşı kurudu, tebessüm eden dudaklarda seninle?
kaç kişi senin adını duyunca “iyi ki var” dedi?

kaç sayfada anlatılırsın ki sen?
yeter mi bir ömür seni anlatmaya?
yeter mi bir ömür, bir tane daha sen bulmaya?
kaç kişinin hayatı yeter senden sonra yaşamaya?

kaç nefes sürer sana teşekkür etmeye.. iyi ki varsın demeye..
daha ne diyebilirim ki hayata dair.. hayatıma dair..
iyi ki varsın..