öyle böyle siyah beyaz bir dünyaya girmiştim ben de.. salonumuzun duvarında çerçeveli poster vardı kocaman, metin, ali, feyyazlar.. onlara bakardım uzun uzun.. gururla anlatırdı babam beşiktaşını.. arkadaşlarıyla bir araya geldiğinde statta yaşadığı anıları anlatırlardı, dinlerdim masal gibi.. benim masallarım siyah beyazdı.. deplasman maçları, şampiyonluk anılarıydı..

hep oğlu olsun istemiş babam, adı “bora” olsun.. beşiktaş’ın futbolcusu “bora” gibi.. belki de bir gün o da beşiktaş’ta oynasın cemal’in oğlu bora olarak.. iki kızı olmuş, üçüncüsü erkek demişler kesin! adı konmuş daha gelmeden bora diye, hatta şirket bile kurmuş babam; “bora plastik”.. ama olmamış.. gelen yine kız.. son umut benmişim yine olmamış.. bora gelmemiş dünyaya.. belki beşiktaş’ta top koşturacak bir oğlu olmamış babamın ama, bu duyguları paylaşabileceği kızları olmuş.. ben daha küçücükken ezberlemiştim futbolcuları, tezahüratları.. babam “1, 2, 3 gol yetmez” derdi, ben hemen sayardım “döyt, beş, aytı olsun” diye.. “metin, ali, feyyaz atsın” derdi, “beşiktaşım şampiyonn oysun” diye bağırırdım mahallede..

yine babamın peşine takıldığım bir gün, beni futbolcuların antreman yaptığı yere götüreceğini söyledi.. heyecanlandım.. posterde gördüğüm kahramanları görecektim.. isimlerini ezberlediğim metin’i, ali’yi, feyyaz’ı belki.. işte, dedi babam, “gökhan” bak.. gökhan keskin.. el sallamıştı bana, ben de el salladım o’na heyecanla.. maça gitmek istiyordum artık ben de.. babamın omzunda gittim inönü’ye.. orası başka bir dünyaydı, nereye bakacağımı şaşırmıştım.. mutluydum..

ben beşiktaş’la büyüyordum.. forma almıştı babam bana.. siyah şort, beyaz forma.. hep giyerdim formamı.. odamda bayraklar, oyuncaklarımda bile beşiktaş şapkaları vardı.. siyah beyazdı dünyam.. gururla taşırdım renklerimizi.. mahallede kimse laf söyleyemezdi beşiktaşıma.. böyle sevdalandım ben siyahına beyazına..

hep sorardım babama o anlatırdı.. şampiyon olan takımı tutardı gördüğüm herkes.. ben hiç vazgeçmedim aşkımdan.. her maçını izledim beşiktaşımın.. gazeteden fotoğraflarını biriktirdim.. bayrakları, atkıları, şapkaları sakladım odamda, hazine gibi.. kız çocuk bu kadar ilgilenir mi futbolla diyenlere aldırmadan yaşadım ben aşkımı.. büyüyünce geçer ilgisi diyenlere kulak asmadan büyüdüm.. hiç biri anlamıyordu bu duyguyu ama, anlamalarını da beklemedim.. eksikti onlar bence.. babam gibi değillerdi.. beşiktaşlı değillerdi.. ben beşiktaşla mutluydum.. parlak bir döneminden sonra, uzun yıllar şampiyonluk görmemiştik ama, mutluydum.. gururluydum.. okulda sırama yazdım adını.. üniversitede, amfide yazdım oturduğum yere.. yine formamı giydim gururla.. taktım şapkamı, atkımı öyle gittim derslere.. büyümekle hiç değişmedi bu duygu çevremdekilerin dediği gibi.. daha da arttı.. şimdi babam “mirası küçük kızıma bıraktım” diyor benim için.. haklı da.. şimdi de ben beşiktaşlı derya, “kara kartal derya” diye tanınıyorum artık..

babamla maçlara gidemiyorum pek.. yıllardan sonra o dayanamıyor statta maç izlemeye.. ama aynı heyecanı evinde yaşıyor, tıpkı inönü’deki gibi.. top geldiğinde orta yapıyor, gol atıyor televizyonun başında.. her maçtan önce öperek uğurluyor beni maça, “hadi kızım başarılar” diye.. oğlu bora’ya başarılar diyemedi, o sahaya çıkıp gol atamadı ama, en azından başarılar diyerek inönü’ye uğurladığı bir kızı var.. biliyor ki o da orada, tıpkı kendi gibi top geldiğinde orta yapacak, gol atacak.. 12. adamı olacak beşiktaşının.. yense de, yenilse de hiç vazgeçmeyecek aşkından.. ve her maç sonunda evde beşiktaşını paylaşacak onunla..

teşekkürler baba.. bu duyguları yaşamamı sağladığın için.. sana “hangi rengi tutuyosun?” dediğimde “siyah beyaz” dediğin için.. ömrümün sonuna kadar siyah beyaz.. siyah beyaz baba!

derya kahya tarafından 23 eylül 2009 tarihinde forzabesiktas forumlarına yazılmış..

Bu kez amacımız tekniğe,taktiğe kendimizce ahkâm kesip dil döndürmek,bir yaraya parmak basmak,giden 3 puanı hangi beklenmedik virajdan telafi edebileceğimizi hesaplamak gibi nispeten tatlı telaşlar peşinde koşmak değil.

Zira bu gecemiz daha bir zehir zemberek.

Bu geceyi anlatacak sözlerimiz de öyle olacak ne yazık ki,dost acı söyler.

Bugün kaybettiğimiz yalnızca bir derbi ya da 3 puan değil.

Bugün derdimiz Rüştü’nün kötü oynayıp hata yapmasından;

Tek ön liberolu ve forvetsiz Beşiktaş’tan;

Formsuz Nihat’tan,ederi kadar çapı olmayan Tabata’dan,Günah keçimiz Serdar’dan yani sahada olan biten her şeyden çok daha fazlası.

Bu gece gece değil,zemberek.

Bu kanayan yara değil,milyonlarca yürek.

Ve bu Beşiktaş kangren artık.

Bugün kaybedilen sadece 3 puan değildi nitekim.

Beşiktaş taraftarının başkanına zaman zaman ettiği sitem rakip tribünlerce alay konusu edildi.

Çok değil,3-4 ay önce ‘Büyük Mustafa’ diyerek methiyeler dizdiğimiz hocamız aynı şekilde bu maytaplardan nasibini aldı.

Bizim başımızı öne eğen veya göğe kaldıran olgu skor tabelası olmadı hiç,bugün de salt o değildi.

…Galatasaray Lisesi Kongre Salonu’nda yapılan sayım sonucu başkanlığa yeniden seçilen Özhan Canaydın’a gelen tebrik mesajları okunuyordu.Sıra o klişe tebriklerden birisine gelmişti yine,fakat mesaj okunduğunda alışılagelmemiş şekilde ayakta alkışlanmasının bir sebebi vardı.Tebriği geçen Beşiktaş Onursal Başkanı Süleyman Seba’ydı .Başkanın ismi geçtiğinde ise tüm Galatasaray kongre üyeleri ayakta alkışlıyorlardı Beşiktaş Onursal Başkanı’nı.

Şimdi ise bırakın kongre üyelerini; sıradan taraftar,sokaktaki Ahmet,Mehmet,kasap,manav Beşiktaş başkanının ismini kendileri ve muhtelif görüşler taşıyan insanlar için alay malzemesi haline getirebilecek cüreti buluyorlardı.Giden 3 puan değil,belki de Beşiktaş’tı.Beşiktaş’ı Beşiktaş yapan,taraflı tarafsız herkes için Beşiktaş’ı saygınlığa taşıyan o duruşa el salladık hepimiz.Ya da çoktan gerçekleşen bir vedanın beyazperdeye yansımasını izledi bu akşam gözlerimiz.

Sırtlarına kendilerinden habersiz Mühendis Oktay’ın ruhunu şâd etme misyonunu yüklediğimiz oyuncularımız da yalnızca bir doksan dakikayı kaybetmediler bugün.Ruhları da yoktu üstelik.Bay Kanat görse ‘’Bu Beşiktaş adamı kanser eder’’ yazardı yarın köşesinde,güzel adam görse ‘’Beşiktaş Beşiktaş gibi oynamalı’’ derdi.Yakışmadı…

Herkes üzgün,herkes öfkeli.

Belki de bir dolu kartal yürek en azından bir süreliğine sevdasına tövbeli.

Gurbete yolladık umutlarımızı,lâkin olan oldu.Mangalda kül kalmasa da kesmez vesselam bizi.

Herkesin söyleyecek sözü ve edecek sitemi var elbet heybesinde.Her daim gurur vesilemizken ve çifte apoleti yeni takmışken omuzlarımıza aynı Beşiktaş,şimdi başımız yerdeyse eğer bir olmaza hakkımız var elbette.

Yine edeceğimiz yere edelim sitemi,yine sövelim sayalım gerekirse kusmak için zehrimizi.Rüştü’ye ‘O gol yenmez be abi…’ , Serdar’a ‘Onlar kaçmaz be oğlum…’’ diyelim yine.Gelgelelim iğneyi de kendimize batırıp şu soruyu sormanın zamanıdır kanımca.

Ben Beşiktaş için ne yaptım,ne yapıyorum veya ne yapabilirim?

Rüştü’yü geçen topu çıkaramam kaleden…

Serdar’ın pozisyonunu geri sarıp gol olana kadar şans veremem belki.

Mustafa Hoca’ya gidip ‘’Bu takım bu maça tek ön libero çıkmaz.’’ diyemem.

Ama yapabilecek bir şeylerim olmalı benim.

Beşiktaş için elimi,kafamı,bedenimi,ruhumu neyim var neyim yok esirgemeden koyabilmeliyim taşın altına.

Formalara burun kıvırmaktan,transferlere sallamaktan daha elzem elem ve kederler taşıyabilmeliyim Beşiktaş için.

Keza mutluluk sebeplerim de daha uzun vadeli olmalı.

Necip oynamalı onbirde,Batuhan olmalı yeni gol kralı.

Los Galaktikos’un Türkiye şubesi olmamalı hayal ettiklerim,günlük heyecanlara meze olmamalıyım.

Manipule edememeli hiç kimse beni.fikirlerim değiştirilmemeli kimsenin isteğine göre…

Kimse bana anlatmamalı bir şeyleri farkındalığı tadabilmeliyim.

Kendi hür irademle kendi doğrularımın ardından gidebilmeliyim.

Tepkiyse ilk sus emrinde susmamalıyım,aksine çığ gibi büyümeliyim.
Böyle biter ancak bu hücre günleri,isyan etmeyene itaat revadır malum.

Kim olursa,ne olursa ‘’Yeter’’ diyebilmeliyim,mangal gibi yüreğim olmalı benim.Kimse oyalayamamalı Beşiktaş’ın iyiliği için,dersimi aldım arkadaş diyebilmeliyim.

Gerekirse Beşiktaş Kongresini gerçek Beşiktaşlılara teslim etmek için sürüklemeliyim oraya kendimi ve yandaşlarımı.Geleceğe ilişkin hayallerimi gerçeğe çevirebilmek için,oğluma yeniden babamın Beşiktaş’ını bırakabilmek için Beşiktaş’ın geleceğinde söz sahibi olmalıyım.

O zaman her sevinçte biraz daha kabaracak göğsüm ve her kötü günde daha az sızlayacak vicdanım.

Hiç değilse yolda tökezleyip düşsem de ‘’Tünelin ucunda bir ışık vardı,ona koşarken kanadı dizim.’’ diyebilmeliyim.

Zira gidilen yol yol değil,girdap.

Giden dün,bugün değil,yarın olacak bu güdülenmiş sessizlik sürerse.

Bu yara değil kangren.

Bu siyah değil zindan.

Uyan ey Beşiktaşlı gaflet uykusundan…

Yeter…

forzabeşiktaş.com forumlarında abdullah doruk koç tarafından yazılmıştır..