bitir bu oyunu..
kes cezamı..
hadi! vur beni!
öldür beni!

üzgünüm çok.. nefretim öyle bir büyüdü ki içimde.. sığmıyor artık kalbime, taşıyor.. gördüğü her ruhu parçalıyor.. susuyor.. öyle çok bitkin ki ölmek için bile.. ama ölüyor..

nefeslerimin ne anlam taşıdığını bilmiyorum artık.. var olup olmadığını da.. belki öldüm de, haberi daha gelmedi buralara.. çünkü benim dünyamda mutluluğa artık yer yok..

gülüşlerim, tuhaf sözcükler gibi.. anlamsız.. sanki o gülüş kalbime ulaşamaz gibi.. sözcük dile ulaşmadan ölüyor gibi..

ne çok düşündüm ölümü son günlerde.. çok ölüm gördüm hayallerimde.. çok istiyorum ve istediğime de kızıyorum.. ne işime yarıyor bilmiyorum.. ama dudaklarımda tek bir kelime.. ölüyorum.. ölüyorum sessizce.. beden önemli değil belki, ruhum ölüyor benim.. nefessiz kalıyorum günden güne.. bu yüzden başkasına verecek nefesim, sesim, kalbim yok..

karanlık bulutlar var benim üstümde her daim.. her daim bir siyah.. her daim bir ölüm varken yaşamda.. nasıl canlı olduğumu iddia edebilirim küstahça?

ama biri anlasın.. sırtını döneceğine yüzüme baksın.. görmüyor musun? göremiyor musun? bu ben değilim.. bu ben değildim.. başımda o kara bulutlar ağlamaya başladı usulca.. kara damlalar arasında yok oluyorum.. kör müsün baksana!

ölüyorum..

ama bir cümle bir türlü çıkmıyor aklımdan; “aşık olmak biraz da ortak bir geçmişe ve ortak bir geleceğe sahip olmaktır..” her gün yeniden başlanan bir aşkın nasıl bir ortak geçmişi ve geleceği olabilir ki?

aklıma takılan bu sorulardan da unutarak sıyrılıyorum.. zaten unutmak en büyük silahım.. en büyük savunmam artık.. ama sen de beni unut! bütün saçmalıklarımı, bütün yazdıklarımı unut gitsin.. başkaları benimle ilgilenir.. zaten bu dünyada insanlara kendi sağlıklı yaşamlarını hatırlattığı için hastalara yardım etmeye bayılıyorlar..

sen de dahil.. bütün dünya beni unutmalı..

kendisi gibidir, kendisine yakıştırdığı yer insanın.. suların içinde kaybolmuş paslı bir demir parçasına dokunarak, onu silkelemiş.. o da terk edilmişliğinde yaşayan birine ihtiyacı olan bir demir parçasıymış.. birlikte iki yalnız, neyin ne olduğunu sorgulayamadan yaşayan iki ölü kelebekmiş, kozalağından çıkamayan.. bir şarkı mırıldanmış yorgun sesiyle yorgun adam, ağlayarak..

“korkuyorum ama çok..
kokladığım çiçeğin adını unutmaktan..
tanıdığım insanları tanıyamamaktan..
savunmasızlığımdan..
anlaşılamamaktan..
çürüyorum yavaş yavaş..”

oysa yaşamak ne güzel deyip, hıçkırıklara boğulmuş.. gökyüzüne bakıp öylece kalmış.. bir yıldız kaymış, gülümseyerek.. ay’a dokuna dokuna, salına salına yavaşça yaşlı adamın omuzlarına çıkmış.. “kapat gözlerini yorgun savaşçı, dudaklarından öpeceğim” demiş.. melek yıldız saçlarını okşamış, sımsıkı sarılmış.. eğer mantığın bittiyse, hayatta bitti.. işte yaşamak böyle birşey.. şimdi ben gidiyorum ve sen yaşamak istiyorsan aç gözlerini.. kendini yoran sensin, bu beden senin.. haydi zıpla.. eski fotoğrafını gösteren bir ayna bul ve eğer seni mutlu edecekse, her gün bu aynaya bak.. değişmeyen tek şey ruhun.. o hep aynı yaşlı savaşçı.. unut aynaları, korkma savaşmaktan..

“ölmek uyumaktır,
uyumak uyanmaktır,
yaşlanmak öğrenmektir,
yorgunluk yorulmaktır,
yaşamak varolmaktır..”

hoşça kal..

seni her geçen gün daha çok özlüyorum.. özleminle çoğalıyorsun içimde.. bugünlerde hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden.. evde boş boş dolanıyorum.. televizyon izleyeyim diyorum, olmuyor.. sonra gidip bir bira açıyorum, yarısını döküyorum.. yemek yiyeyim diyorum, o da yok.. gidip çıkarıyorum hemen.. o iğrenç tat ve koku gitmiyor bir türlü.. sonra geçiyorum bilgisayarın başına.. bir orada, bir burada.. sıkılıyorum.. kalkıyorum ama, o açık kalıyor..

anlayacağın sevgili her şey yarım kalıyor senin yokluğunda.. şarkılar bile.. sen gittiğinden beri bir şarkıyı bile sonuna kadar dinleyemedim.. sıkılıyorum.. içim sıkılıyor.. hiçbir şey yapmak istemiyorum.. saatlerce seni düşünmek, senden başka hiçbir şey düşünmemek istiyorum.. tüm zamanlar böyle nasıl geçer bilmiyorum.. toparlanmayı bekliyorum.. nasıl ve ne zaman olur bilmiyorum.. ama bekliyorum işte.. ve sanırım sadece bekliyorum.. bunun için hiçbir şey yapmıyorum.. ama yapamıyorum.. ben sadece seni özleyebiliyorum.. sanırım en iyi de bunu yapıyorum..

ben dayanamıyorum galiba.. öylesine özledim ki sevgili.. sanki ölesiye özledim..

neden sevmediğimi anlıyorum biyoloji derslerini.. yer çekimi yok kaç gündür.. adımını boşluğa atmak, vücudundaki her hücrenin ağırlığını hissetmek, insanı tek bir noktaya götürüyor.. “dağılım” bu olmalı.. kendimi otururken bile yer çekimine meydan okur buluyorum..

üzerimde cüceler tepiniyor, binlerce.. minick diş vücudumu kemiriyor.. ben inatla yok olmuyorum.. aklıma pazar günü senin ardından söylediklerim geliyor; “odadan çıkması için odaya girmesi gerekiyordu.” benim de toparlanmam için dağılmam.. kim bilir? ben değil..

şu an her şey acı veriyor.. ama en çok kendi düşüncelerim, bildiklerim acıtıyor.. kendimden hiç bu kadar tedirgin olmamıştım.. kendimi hiç bu kadar şaşırtmamıştım.. dün gece sabahlarken, yine her zaman ki gibi, hayatta ki en kötü şeyin “bilmek” olduğuna karar verdim.. her zaman başıma kaktığın gibi, ilişkimizin başından biteceğini, hem de böyle biteceğini biliyorduk.. ben her şeyi bilmeye devam ediyorum.. hayatımın en zor dönemlerinden birine girdiğimi, aşk acısının suçluluk duygusuyla nasıl deli bir kovalamaca oynayacağını biliyorum..

bak işte, şu oturduğum koltuk, yutacak beni o koltuk senden artık.. odamın duvarları üstüme yıkılacak.. benden çok senin uyuduğun yatağım, rüyalarımı bölüp, sabahın en güneşsiz saatinde uyandıracak beni.. herkes kadar bizim olan şarkılar, kulaklarımı patlatırcasına inadına her yerde çalacak.. birlikte yediğimiz her bir lokma tekrar tekrar kusturacak.. kar altında sabahın beşine kadar oynadığımız gecenin ayazında, ben yeni yeni üşümeye başlayacağım.. el ele yağmura yaptığımız tribal yürüyüşlerden şimdi ağrımaya başlayacak ayaklarım.. “aşkım, tapılası” diyememek boğazımı yakacak.. dilime vuracak eksik kelimelerin ağrısı.. yıldızlar bile tekrar saymamızı bekler gibi, inadına daha bir yakın, daha bir parlak olacak..

her şey fazla melankoli, fazla trajik geliyor.. yazılarım bile.. ya yazmadıklarım? yazarsam yok olmaktan korktuklarım? her şey kendini kusacak, biliyorum..