evinde maç sesi hiç eksik olmayan, maç anıları dolaşan bir evde büyüdüm ben.. ben beşiktaşlı cemal’in kızıydım, kara kartal cemal.. herkes öyle bilirdi babamı.. beşiktaş şampiyon olduğunda, mahalledeki tüm bayrakları babam asardı arkadaşlarıyla boydan boya.. balkondan baktığımda kocaman siyah beyaz bayrağı görürdüm hep.. dalgalanırdı en asil haliyle.. babam televizyon karşısına geçip maç seyrettiğinde ben de geçerdim televizyon başına.. sorardım “hangi rengi tutuyosun baba?” diye.. “siyah beyaz” derdi babam.. siyah beyaz..
Devamını Oku

hava kapalı..
ve ben nefes aldığım ormandayım..
yüreğimin haykırdığı uçurumda, ağladığım beşikteyim..
dirseğimi çürüttüğüm duvarda, toz toprak içinde kaldığım çocuk bahçesindeyim..
sesimin kısıldığı soğuk suda, bozuk para attığım sokaktayım..
ayıldığım küvette, bayrak salladığım asmalı balkondayım..
aşık olduğum bakkalda, kulağımın çınladığı 10 kasım’dayım..
arkadan itilen kaydırak sırasında, doğduğum evdeyim..
titrediğim sevinçte..
yani ben yine güneşin ulaşamadığı bir derinlikteyim..
kapalıda bir yerlerde..