tam en dibe vurduğumda, o siyahlarda kaybolduğumda, o siyahların içindeki beyazı umutsuzca ararken ışığım oldun sen benim.. aniden girdin hayatıma.. ne olduğunu anlamadım bile.. aniden vazgeçilmezim oldun; hayatım bir hiçten ibaretken..

o beyazı yok edenin ben olduğunu gösterdin.. hep dinledin.. yargılamadın hiçbir zaman.. hiçbir şey söylemedin benim tüm söyleyeceklerim bitene kadar.. kızmadın bana asla.. hep yanımdaydın.. hep arkamda olduğunu bilerek hareket ettim.. umudu öğrettin bana yeniden, o değerlerin, yaşamın asla bitmediğini, orada olduğunu
gösterdin.. elimden hep tuttun, defalarca bırakmaya kalkışmama rağmen.. o yolda yürürken defalarca düşmeme rağmen “hep” kaldırdın beni..
Devamını Oku