üzgünüm çok.. nefretim öyle bir büyüdü ki içimde.. sığmıyor artık kalbime, taşıyor.. gördüğü her ruhu parçalıyor.. susuyor.. öyle çok bitkin ki ölmek için bile.. ama ölüyor..

nefeslerimin ne anlam taşıdığını bilmiyorum artık.. var olup olmadığını da.. belki öldüm de, haberi daha gelmedi buralara.. çünkü benim dünyamda mutluluğa artık yer yok..

gülüşlerim, tuhaf sözcükler gibi.. anlamsız.. sanki o gülüş kalbime ulaşamaz gibi.. sözcük dile ulaşmadan ölüyor gibi..

ne çok düşündüm ölümü son günlerde.. çok ölüm gördüm hayallerimde.. çok istiyorum ve istediğime de kızıyorum.. ne işime yarıyor bilmiyorum.. ama dudaklarımda tek bir kelime.. ölüyorum.. ölüyorum sessizce.. beden önemli değil belki, ruhum ölüyor benim.. nefessiz kalıyorum günden güne.. bu yüzden başkasına verecek nefesim, sesim, kalbim yok..

karanlık bulutlar var benim üstümde her daim.. her daim bir siyah.. her daim bir ölüm varken yaşamda.. nasıl canlı olduğumu iddia edebilirim küstahça?

ama biri anlasın.. sırtını döneceğine yüzüme baksın.. görmüyor musun? göremiyor musun? bu ben değilim.. bu ben değildim.. başımda o kara bulutlar ağlamaya başladı usulca.. kara damlalar arasında yok oluyorum.. kör müsün baksana!

ölüyorum..

bir yıl daha.. iki, üç, dört.. ne fark eder ki? şurada oturmuş zamanın geçmesini beklemiyor muyum işte? tek yaptığım oyalanmak.. kendimi, başkalarını kandırmak.. bugün kendim için ne yaptım? bugün başkaları için ne yaptım? başkaları benim için neler yaptı?

bir yıl sonra nerede oturuyor, ne yapıyor olacağım? aynı duygular ve beklentilerle mi var olacağım? aynı yöne bakıp, aynı sesleri mi duyacağım? kendimi daha çok mu seveceğim? en önemlisi, kendime hep soru mu soracağım? hiç cevaplarım olmayacak mı? peki bir yıl önce ne yapıyordum, şimdi ne yapıyorum? bir yıl önceki ben miyim bunları yazan?

bazı kokular duyuyorum.. çocukluğumdan, ergenlikten ve kısa süren sonrasından.. gözümün önüne geliyor bazı kokular.. sonsuz kelimeler geçiyor.. sonsuz düşünceler bazen.. uzanıp hiçbirini alamıyor, öylece oturduğum yerden bakakalıyorum onlara.. aktıkça akıyorlar.. anılar.. olmamış, olmayacak, yaşanmayacak anılar.. belki de yaşanmış..

ağlıyorum.. o kadar özlemişim ki kendimi.. yine geldi o duygu.. yerden yavaşça havalanan ben, müziğimi ve kokularımı yayarak.. hâlâ ağlıyorum.. yağmur yetişmiş gibi imdadıma.. var oluyorum.. kimin umurunda? ağlıyorum.. hiçbir sebep yok, bildiğim.. korkuyor da olabilirim.. ama bulutların özlemi midir bu korku, bu yalnızlık.. bu güvensizlik.. unuttuğum.. ağlıyorum.. var oluyorum.. hepsi bu..

şu anda tek istediğim oturmak.. önüme bakmak.. gözlerim yorgunluktan kapanıncaya kadar sadece bakmak ve düşünmemek.. düşünmeden, aklımın sadece gördüğünü algılamasını istiyorum.. benimle olmayan anların ve düşlerin peşinde olmasın, sadece orada dursun ve baksın.. görmese de olur.. arınsın kirlerinden..

bazen anlık ölüm düşlüyorum.. her şeyin kötüye gittiği zamanlarda mesela.. yani şimdi.. evet şimdi ölmek istiyorum.. yarını beklemeden, düşünmeden.. şarkılar yokmu şarkılar.. zamanında anlamsız gelen, ama şu anda üstümdeki pijamayı gözyaşlarımla dolduran şarkılar.. işte onlarlayım bugün yine.. ne mi çalıyor? düş sokağı sakinleri.. sevdan bir ateş.. “ölüm çıkar karşıma, yine sen derim..” diyor ya hani.. sevmenin ve saf duyguların suç olduğu bu dünyada suç işledim.. ve cezamı çekiyorum.. sayısız gözyaşı dökerek ödüyorum cezamı.. canımı vererek mi savaşacağım ben acaba.. garip düşünceler.. belirsiz ve düşünemediğim düşünceler içindeyim.. nasıl mı oluyor? çok kolay aslında.. biraz saf olun yeterli.. herkesten kazık yiyince, herkes yalancı çıkınca oluyor bu.. bana hep olur.. ben yalan mı söyledim? hayır.. hiçbir zaman hemde.. ama duydum.. çok büyüklerini duydum.. “seviyorum” deyip, “sevmeyenleri” gördüm.. “ölüyorum” deyip, “yaşayanları” da.. ve daha nicelerini..

bu sıcak odada titreyerek bu yazıyı yazmamın sebebi ben değilim.. uyumamamın sebebi de ben değilim.. başkası var aklımda.. bana en sıcak gelen bakışlar.. ve büyük pembe yalanlar.. beklide okuyordur bu yazıyı.. okuyorsa bu lafım o’na.. “seni hâlâ seviyorum” diğer okuyanlar için seviyorum demiycem.. eskidendi o.. tanımadan bir şey diyemem..

ve evet, hızlandım.. sağanak yağmura döndü gözyaşlarım.. gözlerimi yakıyorlar artık.. acı acı ağlamak bu olsa gerek.. eski günler geldi de aklıma.. doluydu.. ölene kadar bateri çalıcam dediğim günler.. “oğlum bunu nasıl çaldın?” dedikleri günler.. “leri” ekini kullandım evet.. isim kullanmadım.. çünkü öldüler.. gözümde değerleri kalmadı.. satıldım yine çünkü.. dünkü gibi.. geçen haftadaki gibi.. geçen aylardaki gibi.. geçen yıllardaki gibi.. her zamanki gibi.. birçok insan tanıdım.. birçok farklı yüz.. ve o yüzlerden birine aşık oldum.. harika gibiydi en başta.. işte bu, demiştim.. aradığım insan bu, demiştim.. hâlâ diyorum.. ama beceremiyorum ben.. aşık olmayı değil.. başka bir şeyi beceremiyorum.. ama adı olmayan bir şey bu.. belki de vardır.. ama benim kelime haznesi malum yetmiyor.. zannetmiyorum bu kavramın ya da bu duygunun bir adı olduğunu.. ama her ne haltsa beceremiyorum işte onu.. evet bugün kendimi yalnız hissettim çok.. msn’de oturum açıyorum kimse bir şey yazmıyor ben yazmadıkça.. birisi bana beni sevdiğini söylesin lütfen, diyorum.. cevap yok.. hiçbir zaman olmayacak böyle bir şey, biliyorum.. ömrümün sonuna kadar kimse bana “seni seviyorum” diyemeyecek.. hiç mi duymadım başkasından bu sözü? çok duydum.. hepsi “yalan”dı.. biliyorum yarınımın da bugünden farkı olmayacak.. ve ben hâlâ başımı omzuna koyup ağlayacak bir insan arıyorum.. bir gün bulursam bırakmıycam onu..

yemin ederim..

2004 mart’ında yazdığım bir yazımsı..

kendisi gibidir, kendisine yakıştırdığı yer insanın.. suların içinde kaybolmuş paslı bir demir parçasına dokunarak, onu silkelemiş.. o da terk edilmişliğinde yaşayan birine ihtiyacı olan bir demir parçasıymış.. birlikte iki yalnız, neyin ne olduğunu sorgulayamadan yaşayan iki ölü kelebekmiş, kozalağından çıkamayan.. bir şarkı mırıldanmış yorgun sesiyle yorgun adam, ağlayarak..

“korkuyorum ama çok..
kokladığım çiçeğin adını unutmaktan..
tanıdığım insanları tanıyamamaktan..
savunmasızlığımdan..
anlaşılamamaktan..
çürüyorum yavaş yavaş..”

oysa yaşamak ne güzel deyip, hıçkırıklara boğulmuş.. gökyüzüne bakıp öylece kalmış.. bir yıldız kaymış, gülümseyerek.. ay’a dokuna dokuna, salına salına yavaşça yaşlı adamın omuzlarına çıkmış.. “kapat gözlerini yorgun savaşçı, dudaklarından öpeceğim” demiş.. melek yıldız saçlarını okşamış, sımsıkı sarılmış.. eğer mantığın bittiyse, hayatta bitti.. işte yaşamak böyle birşey.. şimdi ben gidiyorum ve sen yaşamak istiyorsan aç gözlerini.. kendini yoran sensin, bu beden senin.. haydi zıpla.. eski fotoğrafını gösteren bir ayna bul ve eğer seni mutlu edecekse, her gün bu aynaya bak.. değişmeyen tek şey ruhun.. o hep aynı yaşlı savaşçı.. unut aynaları, korkma savaşmaktan..

“ölmek uyumaktır,
uyumak uyanmaktır,
yaşlanmak öğrenmektir,
yorgunluk yorulmaktır,
yaşamak varolmaktır..”

hoşça kal..