İçimdeydi akrepler
İnanmazdı hiç kimse
Çıkıyordu geceleri nedense
Her karanlık köşede.
Devamını Oku
Atam;
Ölümünün 71. yılındayız, Cumhuriyetin de 86. Hâlâ aptal saptal törenlerle anılıyorsun Atam. Bırak bütün günü, kimse o saygı dolu bir dakikayı seni düşünerek geçirmiyor. Zorunluluktan anlayacağın. Ne anlarız biz saygıdan?
Atam, sen muasır medeniyet düzeyi dedin, bak biz geldik oraya, el sallıyoruz sana oradan. Ama dediğin gibi çok da ahım şahım bir şey değilmiş be, neden bilmem o “muasır olmayan” Türkiye’yi özlüyoruz, en azından biz gerçek Türk gençliği. Sahiden Atam, nasıl becerdin sen tek bir sözünle o kadar geri kafalıyı susturmayı, biz nerede yanlış yaptık da başımıza çıkardık hepsini?
Devamını Oku
Hayalleri var insanların.. Kimisi ne istediğini bilen, kimisi bilmeyen.. Kimisi sevdiği için kurar hayalleri; kimisi hayal kurar, yıkmak için hayalleri..
Sevgileri var insanların.. Kimisi ne sevdiğini bilen, kimisi bilmeyen.. Kimisi sever birilerini, sevgi nedir bildiği için; kimisi birilerine sevdiğini söyler, yıkmak için sevgileri..
Hayaller ve sevgiler.. Bazen biri birinden ayrılmayan ikili, bazen biri birinin panzehiri.. Sevgililer hayal kurmayı sever aslında masumca.. Çoğu zaman olmadık hayaller yıkar sevgileri acımasızca.. Bazıları bilir hayaller gerçek değildir.. Bazıları farkında değildir; hayal nedir, gerçek nedir?
Devamını Oku
o’nlar çocuktular..
en mükemmel elmasların saflığındaydılar..
ne en ufak bir lekeleri, ne de en ufak bir günahları..
ama o’nların saflığı, kötülüğün saflığıydı..
sokaktaki herhangi bir insan geçiyor gidiyor hayat çemberinden..
o çemberi ben çizmiştim, biliyor musun?
sonra bir yağmur yağdı kurak hayatlara..
silindi..
ne çember kaldı, ne hatırası..
oysa daha çocukluğumuz orada oynayacaktı..
turkha’dan alıntıdır..
http://turkha.uuuq.com/turkha/?p=755
