Tabii hemen “ne değişiklik yaptin be adam?!” derseniz, evet hiçbir şey! =D Değişikliklerin hepsi kafamda son hâllerini aldılar. Buraya yerleşmeleri de birkaç gün sürebilir. Zira elimde acilen bitmesi gereken bir iş ve gidilmeyi bekleyen maçlar (bu akşam Kiev ve Pazar günü Ankara’da Gençlerbirliği ya da İstanbul’da basket maçı, henüz karar vermiş değilim) var! Bir de araya (her ne kadar pek umursamıyor olsam da) bayram giriyor. Gerçi bayramda bitirebilirim, evet evet!

Şu geride bıraktığımız 6 ayda da çok bir şey yapmadım. Yaptığım en önemli şey Zeki Demirkubuz‘un sitesini bitirip aktif hâle getirmek oldu. Çok da güzel bir site oldu. Gerçi düz HTML ama olsun, boş kaldığım ilk fırsatta düzelteceğim. Sabit sayfaları pek sevmiyorum zira. Hem sonra değişiklik yapmak da zor oluyor. 200 küsür sayfayı düzenlemek yerine, tek bir sayfa düzenlemek tabii ki çok daha mantıklı.

Burada, odamın halı altına da düzenlenmeyi bekleyen yazıcıklar koymuşum. Onlar da duruyor hâlâ. Umuyorum ki onlar da elden geçip ortaya çıkarlar. Gerçi önce kafamdaki düzenlemeleri hayata geçirmeliyim. Sonrasında o yazılar hiç ortaya çıkmayabilir bile. Tabii “My Sassy Girl” tanıtımı dışında!

Son olarak şunu da söylemek lazım. WordPress for iOS şimdi olmuş işte =) Yazılara direkt olarak şekil verebiliyoruz. Mesela kalın ya da yatık yapabiliyoruz. Liste falan da yapılıyor ama o kadar kazanan şimdi. İndirin, yazın, yapın. Her şeyi benden beklemeyin!

Haydi, tekrar görüşmek üzere efendim; esen kalın…

Baktım öylece uzaktan. Şimdiki halimi görüp korkmasın diye de yanına gidemedim. Uzaktan uzaktan seyrettim. Ben yaklaştıkça daha bir net görünmeye başladı çocukluğum. Bir süre bakıştık. Ben O’na baktıkça, o ayıramadı gözlerini benden daha doğrusu…

“Ne olmuş bana böyle?” diye sordu. “Büyümek böyle işte. Bitkin, yorgunum” diyebildim sadece. Geri döndü, devam etti oyununa. Arada sırada kaçamak da olsa ufak bakışlar atıyordu. Dayanamadı sanırım, kısa bir süre sonra elleri belinde bir şekilde “Daha ne kadar izleyeceksin beni?” dedi. “Burada kalıp ben de oynayayım, beraber oynayalım” demek istedim, diyemedim…

“Senin zamanın geçti” dedi… “Elinde misketlerin, tasoların yerine cep telefonun.” “Senin zamanın geçti” dedi… “Senin için geçmiş…”

Çok zoruma gitti söyledikleri… Bir taksiye atlayıp, kaçtım hemen oradan…

Bazıları beni ilkokuldan hatırlayacak… Bazıları kantinde beraber çalışırken, bazıları teneffüslerde beraber top oynarken… Ya da sınıflar arası futbol turnuvasında, penaltılara kalan maçta son penaltıyı atarken hatırlayacak bazıları…

Kimisi olur olmadık zamanlarda sivrilen kişi olarak hatırlayacak beni. Bazıları ilgiyi üstüne çekmeye çalışan, bazıları her zaman asi olarak hatırlayacak…

Hiçbir zaman unutmayacaklar beni. Yıllar sonra bile belki bir konu geçtiğinde silüet olarak hatırlanacağım, sırf muhabbete malzeme olduğum için. Biri çıkıp da anmadan hatırlamayacaklar ama adımı. “Bir çocuk vardı…” diyecekler… Sonrasında sorular gelecek… “Hani şey yapardı”… “Herkesle uğraşırdı falan”… Bazıları “herkese yalakalık yapardı” diyecek; kimisi de “iyi çocuktu, yardım etmeye çalışırdı hep” diyecek… Son soru da “adı neydi o çocuğun?” olacak…

Ne yazık ki, zamanımın bir çoğunu beraber geçirdiğim birçok insan da daha fazlasını beklemiyorum. Öylesine kapatmış ki insanlar duyularını dışarıya. Sadece bakıyor, dinliyor ve dokunuyorlar. Ama görmeyi, duymayı ve hissetmeyi bilmiyorlar… Öylesine basit işlerde dahi yardım eden “ben”i bir araç olarak görüyorlar ve bunu da hissettirmekten çekinmiyorlar. Şu koskoca dünyada bir beni tanıdıklarını söylüyorlar ama yanılıyorlar. Hiç kimseyi tanımıyorlar orada… Benim de adımı biliyorlar sadece… Basit işlerdeki yardımlarım sağ olsun…

Her hangi bir çıkar ya da mesela olmazsa da diğer insanlarla tanışmaya da çabalamıyorlar zaten… Böyle tanımak da, arkadaşlık da olmaz…

- Tanışalım mı?
+ Merhaba ben Önder.
- Ben de Abuzer. Tanıştığımıza memnun oldum.
+ Ben de memnun oldum…

Tanıştık mı biz yani şimdi?

• Her şeyden önce, yeni bir eve taşınacağız. Şu an oturduğumuz evden tarifi imkansız şekilde sıkıldım. Şu an oturduğumuz yerden (Sefaköy, Küçükçekmece) muhtemelen daha uzak bir yere taşınacağız. Önce Beşiktaş taraflarında baktım ama, Son zamanlarda Büyükçekmece, Beylikdüzü gibi yerlere bakıyorum ve büyük ihtimalle de buralardan bir yere gidiyoruz.
• Çok şey beklediğim 2 internet sitesi projesi var. Bunlardan biri, arkadaşım tarafından tasarlandı, hayata geçmesi için ben bekleniyorum. Yaptığım planlara göre de Ocak – Şubat gibi hayata geçer. Diğeri de yine Şubat sonu, Mart başlarında faaliyete geçecek. Bu iki proje olursa, ben de olurum…
• Bu 2 projenin yanında, ufak sayılacak ama olursa tam olacak olan 3-5 tane daha internet sitesi projesi var. Bunları 2010 içinde hayata geçirebilirim ama patlamaları 2011′de olacaktır…
• Kafamı karıştıran, beni boğan birkaç problemim, sorunum var. Onlar da 2010 sonunda çözülmüş olacak. 2011′e hiç sorunsuz, kafam dinç, rahat gireceğim.

Birkaç şey daha var tabii, sadece bunlar değil. Ama bunlar en temel ve belki de en önemli olanları. Hepsini buraya yazmanın da manası yok =)

2010′dan ise bir dileğim var yine… Oyundan bir an önce çıksın, 2011 girsin. Biz de gollere başlayalım!

Savaş dediğim kimi çevrelerde “askeri operasyon” olarak geçer ya da “terörizmle mücadele”. İstediğiniz ismi verin, şu durum değişmez: on binler öldürüldü, eline silah değmemiş çocuklar sakat kaldı, büyük silah şirketleri (Amerikan, İngiliz, Fransız, İsrail ve Türk şirketleri) inanılmaz karlar elde etti.

Bu ülkede savaş suçları işlendi, işlenmeye devam ediyor. Sadece son 30 senede de değil üstelik, daha evvelinde defalarca defalarca, defalarca… Milyonlarca insanın katilleri bu Cumhuriyet’in saygın insanları olarak dolaştılar, hazmedemiyorum. Ermeniler’i katledenler yargılandı mı? Dersim’i bombalayanlar yargılandı mı? Darbeciler yargılandı mı? Ülkeyi işkenceden geçirenler yargılandı mı? Bu savaşı devam ettirenler, bu işi rezilleştirenler, gözünü kırpmadan ölümden bahsedenler yargılandı mı?

Ben asker olmak istemiyorum. Beş yaşımdayken asker kıyafeti giydirmişsiniz, ama artık 28 yaşındayım ve asker kıyafeti giymeyi reddediyorum.

Askerliğimi rahat bölgelerde yapmak da istemiyorum: Hayatımdan zorla çalınmış bu dönemi zekama ve varlığıma bir hakaret addedeceğim. Subayların keyfe keder kararlarıyla akşam müzikholde gitar çalmayı, garsonluk yapmayı, subay çocuklarına beleş ders vermeyi, getir-götüre koşulmayı, özel kalem müdürü olmayı, komutanın çizmelerini parlatmayı, bu esnada itilmeyi-kakılmayı, küfür yemeyi ve hakarete uğramayı vatan savunması olarak görmüyorum; aksine askerliği ucuz işgücü sömürüsüne çeviren bu asalak zihniyeti adaletsizliğin bir başka kaynağı olarak telakki ediyorum.

Bu savaş bitmeli.

Bu savaş bir an evvel bitmeli.

Ben, insanların insanları öldürmesiyle gelecek barışı da istemiyorum. Zira savaşla gelen barış değil; her zaman birilerinin iktidarı olmuş.

Türk Silahlı Kuvvetleri devlet içinde ayrı bir devlet. Meclisin ve yargının üstünde; kendi özel yasa ve yargı sistemi var. Vergilerle besleniyor; ama harcamaları hakkında kimseye açıklama yapma zorunluluğu yok. Kitapçı önünde yakalanan bombalardan tutun yürütülen kirli savaşlara kadar envai türlü harcama kalemleri var; ama hikmetinden sual olmaz. Her türden eleştiri halkı askerden soğutma diye fişlenir; ardı arkası kesilmeyen davalarla kişilerin hayatı karartılır. Vatan savunması diye dünyanın diğer zalim devletleriyle saf tutulur; Amerikan silahlarıyla; Alman tanklarıyla bu ülkenin insanları katledilir. Gencecik askerler bir yalan peşinde ölmek ve öldürmek zorunda kalır.

Savaş sanayiine yatırılan paralar haramdır. Dünya kaynaklarının bu mide bulandıran sektöre harcanması günahtır. Birileri açken hayali düşmanları kilometrelerce öteden öldürecek füzeler yapmak ahlaksızlıktır. Ben bu savaşta yer almak istemiyorum.

Ben kimsenin askeri olmak istemiyorum. Birileri istediği gibi at koşturacak diye bu ülkeyi terk etmek de istemiyorum. Kolay yoldan da olsa askerlik yaparsam vicdanım rahat etmeyecek.

Şu halde, vicdani reddimi buradan açıklıyorum.

Askere gitmemeyi, vicdani reddimi bir şekilde açıklamayı uzun süredir düşünüyordum. Birkaç buna benzer yazı yazmış, birleştirmiş, düzenlemiştim. Ama bir şekilde tam hazır olmadıklarını düşündüğüm için de yayınlamadım. PKK’lilerin dağdan inip, kahramanlar gibi karşılandığı ve yargılandığı (!) dönem ve de özellikle 12 Eylül 2010 darbesinden sonra, yazıları düzenlemeye başlamıştım ki, bu yazıya rastladım. Yazıdan sadece yazarının (Sezai Ozan Zeybek) kendisine ait olan bir paragrafı çıkardım. Gerisi de aynen burada. Benim yazdıklarım da benzer şeylerdi ama bu yazıda çok daha düzgün bir dille anlatılmışlar… Ben de kendisinin affına sığınarak aynen kopyala / yapıştır yaparak bu yazıyı yayınlıyor ve vicdani reddimi açıklıyorum!

Günlerdir, haftalardır hatta aylardır yapılmayı bekleyen öyle çok işim var ki aslında. Siteler, projeler, taslaklar vs şeyler… Hepsi üşengeçliğimden, bezginliğimden dolayı bekliyorlar sıralarını. Belki de hiç gelmeyecek olan sıralarını… Ara sıra sokağa çıktığımda öylesine mükemmel fikirler üretiyorum ki aslında, hani oturup biri onları icraata dökse belki de köşe olur. Ben de olacağım bir gün! Üşenmezsem…

Bazen de bu yazıları nasıl yazdığımı düşünmüyor değilim. 12′yi 20 geçe başlamışım bu yazıya, saat şu an 1′i çeyrek geçiyor… Bir saat olmuş ve daha yazdığım bu kadar…

Neyse… Yazıyı da yine Bezgin Bekir’in güzel bir sözü ile kapatalım…

Varlığım, yokluğuma armağan olsun…