Gelip geçici değil miyiz hepimiz aslında? Günler geçtikçe, gelip geçenler duygular değil, insanlar olacak, biliyorum… Her defasında hayatının, duygularının içine sıçıp, defolup gitmezler mi, gelip geçenler? Artık umut bulacağın, sırtını dayayıp güvenebileceğin birileri kalmaz böylece. Yeni biri gelip de, senin zorla düzene sokmaya çalıştığın hayatının ve duygularının bir kez daha içine sıçana kadar…
Devamını Oku

Öyle bir hayat ki bu… Bilgisayarımın dahi seneler önce girdiğim her hangi bir sitedeki üyeliğimin şifresini hatırladığı, ama benim seni unutmak zorunda olduğum bir hayat… Hiç yetişemediğim, her şeyin oldukça hızlı ilerlediği, koştuğum, düştüğüm bir hayat…
Devamını Oku

Ne zaman ve nasıl yattığımı bilmediğim buz gibi yatağımda, bir kızın sözleriyle gözlerimi açtım. Yine aynı şarkıyı söylüyordu. Ve yine kulağımda kulaklıklar uyumuş kalmışım. Sabah uyanıp, kendime geldiğimde ilk iş olarak o şarkıyı bulmalı diyerek hayallere bıraktım kendimi. Ayaklarımın altından akıp giden. Biri bitene kadar, bir yenisi başlıyordu… Kendime gelirim sabaha kadar. Kendime gelme işini de ertelemek istiyorum birkaç gün. Hayallerin görsel şölenine biraz da anlamlı şarkılar eklenince özellikle…
Devamını Oku

Bu dünyayı hiç hak etmiyorum ben aslında. Ya da dünya beni… Aslında zaten her ikisinin de sonu aynı benim için. Ölümle yaşamı ayıran ince bir çizginin olduğu söylenir ya… Yalan o…

Bazı bir takım şeylerin değişmesini de çok istedim. Hiç kolay olmadı, olmayacak da biliyorum. Hayatla mücadele etmeyi bıraktığım gün, öleceğimi biliyorum. Ama bir terslik var bu işte… Ben bu mücadeleyi bırakalı çok oldu. Öyleyse neden hâlâ bu lanet dünyadayım ki?

Kelimeler içimden dışarıya çıkmak için adeta can çekişirken, benim onları dökmeye hiç halim yok… Hepsi beynimde, içimde çığlık çığlığa. Bağırıyorlar, yardım bekliyorlar; yardım elini. Ama uzatamıyorum elimi, çıkaramıyorum hiçbirini…

Anlamlı cümleler oluşturmak, bir araya gelebilmek için uğraşıyorlar, çırpınıyorlar ama… Neyi anlatabilirler ki? Boşluğu? Yokluğu? Hiçliği? Anlatabilirler mi ki bunları? Devamını Oku

Uzun zamandır her şeyimi akışına bırakmışım… Günlerimi, gecelerimi… “Ben” diyebilmeyi unutmuşum… Bir şeyler mi var özlediğim, hatırlayamıyorum onu bile… Gökyüzü bulutlu… Yine bir İstanbul sabahı, yine hüzün…
Devamını Oku