Bu dünyayı hiç hak etmiyorum ben aslında. Ya da dünya beni… Aslında zaten her ikisinin de sonu aynı benim için. Ölümle yaşamı ayıran ince bir çizginin olduğu söylenir ya… Yalan o…

Bazı bir takım şeylerin değişmesini de çok istedim. Hiç kolay olmadı, olmayacak da biliyorum. Hayatla mücadele etmeyi bıraktığım gün, öleceğimi biliyorum. Ama bir terslik var bu işte… Ben bu mücadeleyi bırakalı çok oldu. Öyleyse neden hâlâ bu lanet dünyadayım ki?

Kelimeler içimden dışarıya çıkmak için adeta can çekişirken, benim onları dökmeye hiç halim yok… Hepsi beynimde, içimde çığlık çığlığa. Bağırıyorlar, yardım bekliyorlar; yardım elini. Ama uzatamıyorum elimi, çıkaramıyorum hiçbirini…

Anlamlı cümleler oluşturmak, bir araya gelebilmek için uğraşıyorlar, çırpınıyorlar ama… Neyi anlatabilirler ki? Boşluğu? Yokluğu? Hiçliği? Anlatabilirler mi ki bunları? Devamını Oku

Uzun zamandır her şeyimi akışına bırakmışım… Günlerimi, gecelerimi… “Ben” diyebilmeyi unutmuşum… Bir şeyler mi var özlediğim, hatırlayamıyorum onu bile… Gökyüzü bulutlu… Yine bir İstanbul sabahı, yine hüzün…
Devamını Oku

Bir çok insanın aksine beni heyecanlandıran, merakla beklediğim bir şey ölüm.  İnsanların iki yüzlüğü ve duygusallıklarından dolayı yaptıkları hatalardan dolayı sıkıldığım bu güzel yaşamda… Herhalde yaşamayı beklediğim en güzel şey olsa gerek. Sonsuz dipsiz karanlık bir bir çukur içerisinde sessizce sürekli süzülmek. Devamını Oku

Giderken arkandan baktım, baka kaldım… O anda aklımdan bir çırpıda boşaldı düşünceler. Hiçbir anlam ifade etmeyen, anlamını yitirmiş, kendini ifade etme özelliğini yitirmiş bir insan… Sadece bakmak geldi içimden. Anlamı o anda gözler anlattı adeta. Zamanı durduran, düşünceleri boşaltan gözlerdi. Ama senin için bir misketten farksızdı o gözler; anlamadın, gittin… Sadece arkandan sana bakan bir çift göz bıraktın ve gittin… Sen gittin gideli o gözler bir daha hiç görmedi…

Adını yazarak başlıyorum bu yazıya, Nayis… Zamanın terk edişinde, nefesin sesimde…

Devam ediyorum, hayatı şaşırtmaya. Bir yaşıma daha girdim… 27 senelik düş sancısı dökülür avuçlarına, kelimelerle çürüyen gerçeğin farkına varamadan…

Nayis, hayat avlularında ölümü çok diledim, çok dilendim… Babamın kuyuya bıraktığı, annemin yanlışlıkla hayata düşürdüğü bir dilektim… Nayis, bu gidişle geç kalacağım ölüme!
Devamını Oku