Nedir sence hayat? Yani hayatın anlamı nedir sence? Bence kocaman bir boşluk… Neden böyle bu düzen? Neden kötüye gidiyor her şey? Bunların cevaplarını ararken beynimde, kendimi sokaklarda buldum. Nereye gittiğimi bilmeden boş boş dolaştım, insanları izledim… Rüya görüyormuşcasına, uyanmak istedim. Bu kabusun bitmesini istedim. Çok zor dayanmak… Gidebilsem çok uzaklara keşke, bir daha dönmemek üzere… Yeniden başlasa hayat orada…

Yaptığım yanlışları telafi edemiyorum. Kötü biriyim ben. Artık eminim, yüzleştim bu gerçekle… Bütün bunları yaparken kötü bir niyetim yoktu. Çoğu zaman yanlış anlaşıldım belki de. Yapmamam gereken ne varsa yaptım. Tüm gece boyunca bunları düşünüp kendimi yesem de, herhangi bir sonuca ulaşamıyorum. Ne yaptın ki, diyebilirsin. Ama söylemeyeceğim. İstemiyorum söylemek! Çünkü ne zaman konuşsam yanlış anlaşılıyorum ya da söylemek istediklerimi tam ifade edemiyorum. Kendimi en iyi anlattığım yer ise bu satırlar. İnsanlarla da böyle konuşabilmeyi isterdim… Ama böyleyim ben… Böylesine bir insanın hiç arkadaşı olmamalı belki de. Arkadaşlarım olduğunda, istemesem de O’nları da kötü etkiliyorum… Yalnız olmalıyım belki de her zaman… Kötü bir insanım ben çünkü! Hiç kimsenin dostluğunu, arkadaşlığını ya da sevgisini hak etmiyorum…

Karışık biriyim ben. Kendi kafamda kurduğum bir hayatım var. Kendi içimde, kendi piyonlarımla oynuyorum bu oyunu. Her oyunun sonu da mutlaka yenilgi oluyor ve o an hayat duruyor.

Kusursuz muyum? Kusursuz insan olmaz. Ben de değilim… Ama kusursuz bir insan olmaya yakın olsaydım keşke… Ne zaman yaklaştığımı düşünsem buna, ne olduğunu anlamadan uzaklaşıyorum tekrar. Şu an da uzaklaştım herkesten ve bir başıma, yalnızım… WinAMP’da çalan melankolik şarkılar beni iyice bu çukura çekiyorlar. Sanki bir ipe bağlanmışım ve sonu olmayan bir deliğe çekiliyormuşum gibiyim. Çevremdeki insan sesleri sürekli artıyor ama ben kimseyi duyamıyorum. Sadece şarkılar, beynimden bu satırlara düşen fısıltılarla da gelemiyorum kendime. İstemiyorum belki de kendime gelmek…

Hiç konuşmasam keşke, insanlar da bu şekilde beni anlasalar… Şu anda ruh gibiyim. Anlamışsındır zaten. Normal zamanlarda böyle yazamıyorum. Bir süre sonra acımıyor ama, böyle oluyorum. Eski, neşeli Önder olmak istiyorum! Ama olmayacak sanırım bu, ne kadar zorlasam da kendimi olmayacak… Süzüldüm masama, sol elim yanağımda, gözlerim bir boş monitöre bakıyor, sonra yazdıklarıma. Umutsuz bir tablo sergiliyorum. Kendi kendime kalıp, hiç kimse ile konuşmadım. Çıkış yazılarda diye düşündüm. Sonuca ulaşamıyorum hiçbir şekilde. Bir çıkış olsa keşke… Bir düğme olsa ve o düğmeye bastığımda her şey düzene girse… Ama yok öyle bir düğme, bulamıyorum…